பூஜையின் போது நைவேத்தியம் படைப்பதன் தத்துவம் மற்றும் கோவில் பிரசாதத்திற்கும் வீட்டு நைவேத்தியத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு

 

பூஜையின் போது உணவை இறைவனுக்குப் படைப்பது நைவேத்தியம் எனப்படும். இதன் அடிப்படைத் தத்துவம்: “இந்த உணவும், அதை உருவாக்கிய இயற்கையும், உழைப்பும், உயிரும் இறைவனின் அருளால் கிடைத்தவை; எனவே முதலில் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்” என்பதாகும். நைவேத்தியமாகப் படைக்கப்பட்ட உணவு பின்னர் பக்தர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது அது பிரசாதம் எனப்படுகிறது. 

நன்றி செலுத்துதல்

உணவு நம் உழைப்பால் மட்டும் உருவாகவில்லை. நிலம், நீர், சூரியஒளி, விதை, விவசாயியின் உழைப்பு, சமையல் செய்பவரின் உழைப்பு ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றிணைந்துதான் அது கிடைக்கிறது. நைவேத்தியம், இந்தப் பின்னணியை நினைவூட்டி உணவின் மூலாதாரத்திற்கு நன்றி செலுத்தச் செய்கிறது.

அகந்தையை விலக்குதல்

“நான் சம்பாதித்தேன்; எனவே நான் விரும்பியபடி அனுபவிக்கிறேன்” என்ற தன்முனைப்பை நைவேத்தியம் மென்மைப்படுத்துகிறது. நாம் உண்பதற்கு முன் ஒரு பகுதியை அர்ப்பணிப்பதன் மூலம்:

உரிமை உணர்வு பணிவாக மாறுகிறது.

உணவு ஒரு போகப் பொருளாக மட்டும் இல்லாமல் அருளாகத் தெரிகிறது.

உண்பதும் ஒரு புனிதச் செயலாகிறது.

செயல் மற்றும் அதன் பலனை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் மனநிலை உருவாகிறது.

நைவேத்தியம், இறைவனுக்கு உண்மையில் உணவு தேவை என்பதைக் காட்டிலும், பக்தனின் அன்பும் சரணாகதியும் முக்கியம் என்பதைக் குறிக்கிறது.

அன்பே முக்கியம்

பகவத் கீதையின் 9.26-ஆம் சுலோகத்தில், பக்தியுடன் அளிக்கப்படும் இலை, பூ, பழம் அல்லது நீரைக் கூட இறைவன் ஏற்றுக்கொள்வதாகக் கூறப்படுகிறது. இதன் மையக் கருத்து பொருளின் விலை அல்ல; அதை அளிக்கும் மனப்பான்மை. எளிய உணவாக இருந்தாலும் தூய்மையுடனும் அன்புடனும் படைத்தால் அது நைவேத்தியமாகிறது. 

நைவேத்தியத்திலிருந்து பிரசாதம்

நைவேத்தியம் என்பது நாம் இறைவனுக்கு அளிப்பது. பிரசாதம் என்பது இறைவனிடமிருந்து அருளாகத் திரும்பப் பெறுவது.

இதில் ஒரு முக்கியமான ஆன்மிக மாற்றம் நிகழ்கிறது:

நிலை	தத்துவப் பொருள்
உணவு தயாரித்தல்	கடமை மற்றும் உழைப்பு
இறைவனுக்கு படைத்தல்	நன்றி மற்றும் சரணாகதி
பூஜைக்குப் பின் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்	அருளை நம்பிக்கையுடன் பெறுதல்
அனைவருடனும் பகிர்தல்	சமத்துவம் மற்றும் கருணை

அதனால் பிரசாதத்தைப் பகிர்வது, “இறைவனின் அருள் ஒருவருக்கே சொந்தமானது அல்ல” என்ற உணர்வை வளர்க்கிறது.

கர்ம யோகத் தொடர்பு

பகவத் கீதையின் 3.13-ஆம் சுலோகம், யாகத்தில் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உணவின் மீதியை உண்பவர்கள் புனிதமடைகிறார்கள் என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறது. இதன் விரிவான பொருள், உணவை அனுபவிப்பதற்கு முன் அதை அர்ப்பணிப்பு மற்றும் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும். 

இதனால் சமையல், படைப்பு, உணவு உண்ணுதல் ஆகியவை அன்றாடச் செயல்களாக மட்டும் இல்லாமல், இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையாகக் கருதப்படுகின்றன.

அம்சம்	கோவில் பிரசாதம்	வீட்டு நைவேத்தியம்
இடம்	கோவில் சந்நிதி அல்லது கோவில் சமையலறை	வீட்டுப் பூஜை அறை அல்லது வீட்டுத் தெய்வ சந்நிதி
படைப்பவர்	அர்ச்சகர், கோவில் சமையல் குழு அல்லது நிர்வாகம்	குடும்பத்தினர் அல்லது பூஜை செய்பவர்
சடங்கு	ஆகமம், கோவில் மரபு, குறிப்பிட்ட மந்திரங்கள் மற்றும் கால அட்டவணை	எளிய குடும்ப வழிபாடு; குடும்ப மரபுப்படி மந்திரம் அல்லது பிரார்த்தனை
அளவு	பல பக்தர்களுக்காக அதிக அளவில் தயாரிக்கப்படும்	குடும்பத்திற்கேற்ற சிறிய அளவு
நோக்கம்	தெய்வ வழிபாட்டுக்குப் பிறகு பக்தர்களுடன் பகிர்தல்	முதலில் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தி, பின்னர் குடும்பத்தினர் ஏற்றுக்கொள்வது
வடிவம்	லட்டு, பொங்கல், புளியோதரை, சர்க்கரைப் பொங்கல், தீர்த்தம் போன்ற கோவில் மரபுப் பொருட்கள்	சாதம், பழம், பால், இனிப்பு அல்லது அன்றைய வீட்டுச் சமையல்
பகிர்வு	பல பக்தர்களுக்கும் சில சமயம் அன்னதானமாகவும்	குடும்பத்தினர், உறவினர் அல்லது விருந்தினர்களுடன்

கோவில் உணவு பொதுவாக குறிப்பிட்ட தூய்மை விதிகள் மற்றும் முறையான சடங்குகளுடன் தயாரிக்கப்பட்டு, நைவேத்தியத்திற்குப் பிறகு பக்தர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. வீட்டு நைவேத்தியம் அதே தத்துவத்தை தனிப்பட்ட மற்றும் எளிய முறையில் பின்பற்றுகிறது. 

நடைமுறை வழி

வீட்டுப் பூஜையில் நைவேத்தியம் படைக்கும்போது:

சுத்தமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட, சுவைத்துப் பார்க்காத உணவைத் தனியாக வைக்கலாம்.

சிறிது நீர் வைத்து, தெய்வத்தை நினைத்து நன்றி கூறலாம்.

“இதை உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்; பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்” என்ற மனப்பான்மையுடன் சில நிமிடங்கள் வைக்கலாம்.

பின்னர் குடும்பத்தினர் அனைவரும் பகிர்ந்து உண்ணலாம்.

உணவை வீணாக்காமல் தேவையான அளவு மட்டுமே படைக்கலாம்.

இது கட்டாயமான நீண்ட சடங்கு அல்ல; உண்மையான பக்தி மற்றும் நன்றியுணர்வே முக்கியம்.

முடிவுரை

நைவேத்தியம் படைப்பதன் தத்துவம், உணவை இறைவனுக்கு “கொடுத்து” அவரிடமிருந்து ஏதாவது பெறுவது மட்டும் அல்ல. அது நன்றி செலுத்துதல், அகந்தையைத் தாழ்த்துதல், உழைப்பின் பலனை அர்ப்பணித்தல், உணவைப் பகிர்தல், வாழ்க்கையை இறைநினைவுடன் நடத்துதல் ஆகியவற்றைக் கற்றுத்தரும் ஆன்மிகப் பயிற்சி.